Sunday, October 17, 2021

మహా మృత్యు దర్శనం

ఇంద్రియ నేత్రాలతో పరికించినప్పుడు ‘మృత్యు నేను’ దర్శనం ఇది. అయితే నా ”నేను” ¸°గిక కావ్యంలో మృత్యువును మూడోకంటికి అప్ప చెప్పినప్పుడు ఆ దర్శనంలో మృత్యువు ‘మహా మృత్యువు’గా పరిణమించింది.
ఎఎఎ
మృత్యువు అంటే… దేహంగా పరిణమించిన ఆదిమ కణం దేహాన్ని వీడటం.
మహా మృత్యువు అంటే- దేహాన్ని వీడిన ఆదిమ కణం గ్రహ, నక్షత్ర, జ్యోతి, ఋషి, నిర్వాణ, పర నిర్వాణ, మహాపర నిర్వాణ, ప్రాణ, జీవ మండలాలను దాటుకుంటూ స్వస్థితిలో చైతన్యభాసురం కావటం. ఈ స్వస్థితి మహాశూన్య స్థితి. దీన్నే నేను ”మనీషి సాధించిన మృత్యుతత్వాన్ని” అంటుంటాను. అది ”జీవస్పందన ఆగిన అంకం / భౌతిక బరువు తాకని ఉనికి”. ఈ మహామృత్యువే సాధనా దశలో ”నేను”గా ”మూలతత్వాన నిలువగల శూన్య విభూతి”.
ఈ మహాశూన్య స్థితినే బీయింగ్‌ అండ్‌ నథింగ్‌ అందాం. దేహ, ప్రాణ, జీవ మండలాల్లో ఉన్నప్పుడు స్థితి- బీయింగ్‌; ఈ మూడు కాని ఇతర స్థితులలో పరి ణామం చెందుతూ స్వస్థిని పొందటం మహాశూన్యం- నథింగ్‌.
ఈ ఎరుక ఉన్నవారెవరూ మృత్యువుకు విల పించరు, శోకించరు. అసలు, మరణాన్ని విషాదంగా పరిగణించరు. బంధాలలో బంధింపబడి ఉన్నంత కాలం మృత్యువు ఒక భయంకరమైన స్థితే. ఎటాచ్‌ మెంట్‌ అన్నదే శోకానికి ద్వారబంధం. బంధాలు లేనప్పుడు ఇక విషాదానికి తావెక్కడిది. కాబట్టి డిటాచ్‌ మెంట్‌ అన్నదే మహామృత్యువును ఎరుక పరిచేది. బంధాలను వదిలించుకోవటమే డిటాచ్‌ మెంట్‌ తప్ప సన్యాసం స్వీకరించటం కాదు. కాబట్టే యోగసాధకులు బంధాల విషయంలో డిటాచ్డ్‌గా ఉంటారు. ఒకవిధంగా అది సంయమన స్థితి.
యోగ సాధనలో పరిణతి అంటే సంయమనానికి నిలు వెత్తు సంతకం కావటం. అప్పుడు మహామృత్యువే విరాట్‌. విరాట్‌ తత్వంలో ప్రళయం, ప్రణయం రెండూ సమస్థితులే. మనుగడ, మృత్యువు సమస్థితులే. ఇహం, పరం సమస్థితులే. ఉండటం, ఉండకపోవటం సమస్థితులే. బీయింగ్‌, నథింగ్‌ సమస్థితులే. ఈ సమత మహాశూన్యానికి మరో ముఖం. యోగ సాధనతో సమంగా అధిరోహంచిన స్థితి ఇది. సమాధి అంటే ఇదే. ఇలా సమానత, శూన్యతలు సమాధికి రెండు పార్శ్వాలు.
నేను నా ¸°గిక కావ్యం ”నేను”లో నిర్వచించినట్లుగా
”నేను
తాకిన మృత్యువును
ఆరోహంచిన మృత్యుదశలను
ఛేదించిన మృత్యురహస్యాన్ని
సాధించిన మృత్యుతత్వాన్ని
అధివసించిన మృత్యు ధర్మాన్ని”
వీటి సంయోగమే పరమ ప్రశాంతత. ఆ పరమ ప్రశాం తతే సాధకుని సమాధి. సాధకుడు యోగసాధనలో పరానికి వశమయితే పారవశ్యమే. ఆ పరవశతే మహాసమాధి. ఆ సాధన మహాయోగమే.
అందుకే ”నేను”లో అంటాను
”నేను సమాధిని
కట్టుకున్న సమాధిని కాను
కట్టించుకున్న సమాధిని కాను.
అయినా
నేను సమాధిని
సజీవ సమాధిని”
అని. ఇక్కడ సజీవ సమాధి అంటే సాధనా స్థితిలో సమా ధి స్థితికి చేరటం. అంతేకాని నిర్మించుకున్న సమాధిలోకి మెట్లు దిగుతూ పోవటమో, మధ్యలో పద్మాసనం వేసుకుని ఆరు దిక్కులా గోడలను కట్టించుకోవటమో కాదు.
ఎఎఎ
దేహానికి అంత్యక్రియలు- అగ్నిసంస్కారం ఒక నిర్యాణ ఘట్టం. ఇదే నిర్యాణ ఘట్టం నిర్వాణ ఘట్టంగా సాధనా స్థితిలో- మూడో కన్నుకి అందిన దృశ్యం- నా ”నేను”లో
”భౌతికతకు అగ్నిసంస్కారం జరుగుతోంది
దేహాన్ని స్వాహా చేస్తోంది
అగ్ని తన సంస్కారాన్ని చూపుతోంది
ఎముకల గూడును బూడిద చేస్తూ
కోట్ల మృత కణాలను దగ్ధం చేస్తూ.
కళ్లింతలు చేసుకుని గాలిస్తూనే ఉంది
మృతంకాని మూలకణం కోసం.”
అప్పుడు ”నేను” ప్రజ్ఞాన భాసుర మవుతాను
”అగ్నిసాధన మనిషి ఆదికణం కోసం
అగ్నిశోధన ఆదిమ ఆత్మకణం కోసం”
అని. యోగ సాధనలో- దేహం నుండి అగ్నికి ఆహుతి అవుతున్న పాంచభౌతిక కణసముదాయాల వాసనలు- ఆత్మకు మృత్యువు ఎరుకను కలిగిస్తున్నప్పుడు – అదే సజీవ సమాధి. అప్పడు-
”ఆది కణం దొరికిన ఆనవాళ్లు ఆత్మవశం” అవుతాయి.
ఆ సజీవ సమాధి స్థితిలో ”అగ్నిసంస్కారం ముగు స్తుంది.” అప్పుడు ఆత్మ
”ఆ ఆదికణానికి నేనే తొలి చిరునామా ఆ ఆదిమకణానికి అగ్ని మలి చిరునామా
ఆ అగ్నికణానికి అనం తమే తుది చిరునామా” గా జాగృత మవుతుంది.

Advertisement

తాజా వార్తలు

Advertisement
Prabha News